تخریب سرزمین قسمت اول
لذا اقيانوس ها به حد نهايي ظرفيتشان در عرصه آبزيان و مراتع د رتامين غذاي دام و چرخه هيدورلوژيك بسياري از كشورها را به حد نهايي در توليد آب شيرين نزديك كرده است. فرسايش خاك، آلودگي هوا، فشردگي خاك ها، پايين رفتن سطح سفره هاي آب زيرزميني، از دست رفتن مواد آلي خاك و شور شدن زمين ها همه اين موارد رشد عملكرد و توليد غذا را كند كرده است. از طرف ديگر بين سال هاي 90-1950 حدود 5/2 ميليارد نفر يا سالانه به طور متوسط 70 ميليون نفر به جمعيت جهان اضافه شده و نيز طي سال هاي 2030-1990 حدود 6/3 ميليارد نفر يا سالانه 90 ميليون نفر بر جمعيت جهان افزوده خواهد شد (ترك نژاد 1376).
آيـا با چنين رشدي و دريك چنين محيط زيست محدودي جهان به خط پايان خواهد رسيد؟
به راستي ظرفيت قابل تحمل زمين چقدر است؟
زمين چه تعداد از ما را با توجه به يك سطح معين مصرف مي تواند در خود جاي دهد؟
در هر حال هيچ كس منكر اين واقعيت نيست كه با تكنولوژي زندگي بسيار ساده تر شده اما اين تكنولوژي در دراز مدت محيط زيست طبيعي را به محيط مصنوعي تغيير داده است كه مهمرتين عوارض سوء ناشي از آن شامل:
1- نازك شدن لايه ازن
2- آلودگي آب اقيانوس ها ، درياچه ها و آب هاي زير زميني
3- آلودگي هوا
4- انباشته شدن زباله هاي صنعتي و سموم مختلف در سراسركره زمين
5- از ميان رفتن نسل بعضي از گونه هاي جانوري و گياهي ( به خطر افتادن تنوع زيستي Biodiversity )
تخريب سرزمين يا Land Degradation
